Duża oferta kamer bezprzewodowych pozwala na wykonanie we własnym zakresie systemu monitoringu do biura lub domu.
Najprostsze systemy bezprzewodowe nie przekracza tysiąca złotych, choć są także profesjonalne, znacznie droższe rozwiązania.
Żyjemy w niebezpiecznych czasach, nikogo nie trzeba przekonywać – ataki terrorystyczne, rozboje i kradzieże są na porządku dziennym. W wielu polskich miastach uruchomiono systemy monitoringu wizyjnego, nazywanego też telewizją dozorową od angielskiego Closed Circuit TeleVison (CCTV). Wiele firm ochroniarskich oferuje monitoring wizyjny do którego używa się, kamery przemysłowe, podnoszący poziom bezpieczeństwa osób i mienia. Podobny system można w łatwy zbudować we własnym zakresie. Powszechne, już także w gospodarstwach domowych, sieci komputerowe umożliwiają wykorzystanie do tego celu kamer sieciowych z wbudowanym wideoserwerem, których na rynku jest bardzo wiele. Wystarczy podłączyć kamerę do wolnego gniazda RJ45, na podłączonym do tej sieci komputerze uruchomić przeglądarkę internetową i wpisać w niej adres IP kamery. Takie rozwiązanie pozwala na monitorowanie różnych lokalizacji, w których jest okablowanie strukturalne. Dodatkowo podłączenie sieci lokalnej do Internetu pozwala na podgląd obserwowanego obszaru z dowolnego miejsca na ziemi.
Kilka słów o kamerach
Już na etapie projektowania systemu monitoringu wizyjnego należy dokonać wyboru: kamery bezprzewodowe, kamery kolorowe albo czarno-białe. Obraz kolorowy lepiej eksponuje szczegóły, jednak kamery kolorowe mają niską czułość (do poprawnego oddania szczegółów często wymagają dodatkowego oświetlenia). Kamery czarno-białe mają czulsze przetworniki, a dzięki szerszemu zakresowi widmowemu umożliwiają dyskretną obserwację w nocy przy zastosowaniu reflektorów podczerwieni. Obecnie dostępnych jest kilka reflektorów podczerwieni różniących się źródłem oraz krzywą promieniowania. Są rozwiązania wykorzystujące diody LED, zapewniające zasięg 20-30 m, oraz żarówki halogenowe, które mają zasięg do 100 m.
Ważna jest możliwość sterowania obiektywem kamery w tym celu używamy /modemy telemetryczne/ do zbliżania i wyostrzania obrazu, a także regulacja czasu ekspozycji. Monitorując większy obszar, niż obejmuje obiektyw, stosuje się regulację położenia kamery (obrotnice pion/poziom). Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest dodatkowa kamera, bo obrotnice są elementami mechanicznymi, a więc zawodnymi.
Zasadniczą częścią przetwornika CCD jest płytka złożona z elementów światłoczułych tworzących matrycę. Liczba elementów matrycy – pikseli na płytce – określa rozdzielczość przetwornika. Matryce stosowane zwykle w amatorskich kamerach mają rozdzielczość 640×480. Przed rozpoczęciem ekspozycji, czyli rejestracji, każdy piksel matrycy zostaje naładowany dodatnio. Uderzające w niego fotony stopniowo redukują ten ładunek. Ubytek ładunku piksela jest proporcjonalny do liczby fotonów, które na niego padły. Po zakończeniu ekspozycji ładunki pozostałe w poszczególnych pikselach są kolejno przekazywane do rejestru odczytującego i wzmacniacza wyjściowego. Zakres czułości elementów CCD na promieniowanie jest zbliżony do zakresu ludzkiego oka, CCD rejestruje także promieniowanie z zakresu bliskiej podczerwieni. Typowe rozmiary piksela zawierają się w granicach 5-25 (m.
Obecnie produkowane przetworniki CMOS charakteryzują się mniejszą czułością oraz rozdzielczością niż CCD, ale ponieważ technologia ich produkcji pozwala nadać im niewielkie rozmiary, znajdują zastosowanie w kamerach do tzw. obserwacji ukrytej. Bardzo często korzystają z nich agencje detektywistyczne i inne jednostki specjalne.